Krivična osuda podnosioca predstavke i kazna zatvora od šest mjeseci zbog uvrede i klevete dva privatna lica putem njegovih objava na internetskom blogu • Sporne objave sadržavale su ozbiljan uvredljiv jezik koji je pojedince prikazivao izuzetno negativno, uzrokujući im patnju, i predstavljale su kontinuirano uznemiravanje • Sporne objave sačinjene u ličnom svojstvu van obavljanja bilo kakve novinarske aktivnosti nisu doprinijele nikakvoj javnoj debati i bile su dostupne velikom broju ljudi • Izricanje bezuvjetne zatvorske kazne kao izuzetne mjere u specifičnim okolnostima slučaja nije pretjerano ili nesrazmjerno • Nema kršenja člana 10. Evropske konvencije

Činjenice i navodi podnosioca predstavke

Predmet se odnosi na krivični postupak vođen protiv podnosioca predstavke zbog krivičnih djela uvrede i klevete nakon što je na svom blogu objavio uvredljive tekstove o dvoje novinara. Konkretno, podnosilac predstavke je V. V. nazvao „pederom“, „homoseksualcem“, „ljubiteljem gejeva“, „štakorom“, „gnojnom ranom“, „perverznjakom“, „pijancem“, „zlostavljačem kućnih ljubimaca“, „varalicom“, „starim lopovom“, „najprljavijim izdajicom“, „ološem“, „odvratnim ološem“, „uplašenom lasicom“, „uplašenim slugom“, „starcem nadutim od tableta“, „autsajderom“, „zoofilom“ koji „ima dva psa da ližu kremu s njegovog [...]“, te „puffom“ (zujalica), „agresivnim pederom“ itd. Također je tvrdio da ga je V. V. prisilio na seksualni odnos i pipkao ga, te da je zlostavljao pse. Podnosilac predstavke je opisao Š. P. kao „onu kurvu iz Zaloga“, „pravu Mata Hari“ i „manjom od govna“. Izjavio je da je „ispraznila mnoga muška jaja“, da je imala „primat medijske kurve“ i da je bila „idiotska bezobrazna kučka“, „drkadžijka“ i „prostitutka“. 

V. V. i Š. P. pokrenuli su nekoliko parničnih postupaka protiv podnosioca predstavke. Okružni sud u Ljubljani je 8. augusta 2012. godine donio presudu u parničnom postupku kojom se podnosiocu predstavke zabranilo daljnje izvještavanje o V. V. na način koji ga karakterizira kao varalicu, lažljivca i osobu koja je seksualno uznemiravala ljude i zlostavljala životinje, te korištenje vulgarnog jezika poput „peder“, „homo“, „gnojna rana“ i drugih sličnih izraza. Štaviše, tokom godina sudovi su izdali nekoliko privremenih mjera kojima se podnosiocu predstavke naložilo da prestane vrijeđati V. V. i Š. P. putem svojih blog-postova. Uprkos tome, podnosilac predstavke je nastavio objavljivati postove o njima i na kraju je u parničnim postupcima kažnjen s dvije novčane kazne od po 10.000 eura zbog nepoštovanja privremenih mjera. Osim toga, u jednoj kasnijoj objavi na blogu zaprijetio je fizičkim nasiljem V. V. i njegovom advokatu, što je postalo predmet odvojenog krivičnog postupka. 

V. V. i Š. P. su 8. marta 2012. godine podnijeli privatnu krivičnu tužbu protiv podnosioca predstavke zbog krivičnih djela uvrede i klevete. Podnosilac predstavke je proglašen krivim i osuđen na kaznu zatvora u trajanju od šest mjeseci. Domaći sudovi su ocijenili da je takva kazna bila jedina primjerena imajući u vidu dugotrajnost i težinu uvreda upućenih novinarima, njegovo odbijanje da plati novčane kazne izrečene u parničnim postupcima, kao i izostanak bilo kakvog kajanja. 

Podnosilac predstavke je tvrdio da je izricanjem kazne zatvora povrijeđeno njegovo pravo na slobodu izražavanja zagarantirano članom 10. Evropske konvencije.

Ocjena Evropskog suda

Evropski sud je konstatirao da se krivični postupak odnosio na klevetu između privatnih lica, pri čemu su uvredljive izjave iznesene javno putem ličnog internetskog bloga, u ličnom svojstvu i van okvira bilo kakve novinarske djelatnosti. Također, iako su V. V. i Š. P. bili novinari, oni nisu bili javne ličnosti, a uvrede kojima su bili izloženi nisu bile povezane s njihovim profesionalnim aktivnostima. 

Evropski sud se složio s ocjenom domaćih sudova da izjave podnosioca predstavke, koje su većim dijelom sadržavale vulgaran i uvredljiv jezik, nisu doprinijele nikakvoj javnoj raspravi, da nisu bile izazvane ponašanjem V. V. ili Š. P. te da su predstavljale kontinuirano uznemiravanje. Istovremeno, bile su dostupne prilično velikom broju ljudi. Naime, blog podnosioca predstavke imao je više od 35.000 pratilaca i objave su dalje širili drugi mediji.

Evropski sud je ponovio da primjena krivičnopravnih sankcija u predmetima klevete sama po sebi nije nesrazmjerna. Pritom, kazna zatvora u ovom kontekstu ostaje izuzetna mjera, koja je u skladu sa članom 10. Evropske konvencije samo onda kada su druga osnovna prava ozbiljno povrijeđena. U konkretnom slučaju podnosilac predstavke osuđen je na šest mjeseci zatvora jer su domaći sudovi zaključili da ga nijedna druga sankcija ne bi odvratila od nastavka vrijeđanja V. V. i Š. P. imajući u vidu da novčane kazne izrečene u nekoliko prethodnih parničnih postupaka nisu odvratile podnosioca predstavke od daljnjih objava. Štaviše, izričito je izjavio da neće prestati objavljivati sadržaje o V. V. i Š. P. niti platiti izrečene novčane kazne. Evropski sud je dao važnost činjenici da je podnosilac predstavke, čak i nakon donošenja prvostepene presude u krivičnom postupku, imao priliku izbjeći kaznu zatvora tako što bi prestao s daljnjim objavama o V. V. i Š. P., ali je on to nastavio činiti.

Stoga, s obzirom na posebne okolnosti ovog predmeta, Evropski sud je smatrao da se izricanje kazne zatvora podnosiocu predstavke kao izuzetne mjere u kontekstu slobode izražavanja ne može smatrati pretjeranim niti nesrazmjernim legitimnom cilju kojem se težilo, a to je zaštita ugleda V. V. i Š. P.

Evropski sud je podsjetio na značaj obrazloženja koje domaći sudovi daju u predmetima poput ovog. U vezi s tim, Evropski sud je konstatirao da je Vrhovni sud istakao da je riječ o predmetu bez presedana u slovenskoj sudskoj praksi koja se odnosi na krivična djela protiv časti i ugleda. Iako je ocijenio da blog-objava podnosioca predstavke ne uživa zaštitu iz člana 10. Evropske konvencije, Vrhovni sud je također detaljno obrazložio zašto nijedna druga krivična sankcija ne bi mogla ostvariti svrhu odvraćanja niti ispuniti svrhu kažnjavanja u konkretnom predmetu. 

Sa svoje strane Ustavni sud je uvjerljivo obrazložio da su domaći sudovi uzeli u obzir sve okolnosti konkretnog predmeta te na odgovarajući način opravdali izricanje kazne zatvora podnosiocu predstavke kao jedine primjerene sankcije. Imajući u vidu navedeno, Evropski sud je smatrao da su razlozi koje su domaći sudovi naveli u prilog svojim odlukama bili relevantni i dovoljni.

Uzimajući u obzir polje slobodne procjene koje stoji na raspolaganju državama, kao i činjenicu da su domaći sudovi na pravilan način izvršili odmjeravanje različitih suprotstavljenih interesa, Evropski sud nije vidio uvjerljiv razlog da svojom procjenom zamijeni procjenu domaćih organa vlasti. Evropski sud je zaključio da nije došlo do povrede prava na slobodu izražavanja iz člana 10. Evropske konvencije.